Monika i Michał: Uczyliśmy się swoich światów

Monika i Michał:

Uczyliśmy się swoich światów

Autor: Aleksandra Koperda
Zdjęcia: Michał Lichtański
Data: 17.10.2026

Jesteśmy na Śląsku, a konkretnie pod Pszczyną. W wielopokoleniowym domu odwiedzamy Monikę Jurczyk, czyli OSĘ – pierwszą polską osobistą stylistkę i Michała Wyrobka – przedsiębiorcę, twórcę internetowego i konsultanta biznesów internetowych. Na parterze stworzyli osobiste, wypełnione rodzinnymi pamiątkami, sztuką i oryginalnym dizajnem wnętrze, w którym mogą zwolnić. 

Mieszkacie w domu, którego parter jakiś czas temu wyremontowaliście. Czy kiedy się poznaliście, ty Michał mieszkałeś właśnie tu, czy tak jak Monika w Krakowie?

Michał Wyrobek: Właśnie tu. Miałem tylko materac i komputer. Normalne wyposażenie każdego chłopaka.

Monika Jurczyk: Programisty w dodatku! Mogłam uznać to za red flag, ale jednak postanowiłam sobie urządzić tę przestrzeń tak, żeby było mi wygodniej. Michała poznałam 10 lat temu. Nasz największy problem był taki, że ja byłam typową miejską dziewczyną: Kraków, Warszawa, Nowy Jork, Mediolan, a dla Michała mieszkanie w mieście było najgorszym koszmarem. Ja go przekonywałam do miasta, on mnie do wsi. Urodziłam się w Praszce, to takie małe miasteczko tuż przy Śląsku Opolskim. Wychowywałam się w bloku, później przeprowadziłam się do Krakowa i tam też mieszkałam w bloku, więc dla mnie blok to coś normalnego. Dla Michała niestety nie. Ja nigdy wcześniej nie mieszkałam w domu, więc zaskoczyło mnie, ile tu wiecznie jest pracy. Myślałam, że wychodzisz na ogród, masz leżaczek, pijesz kawkę. Mam wrażenie, że na tej całej wsi tylko ja leżę. Czuję się jak totalny leń, kiedy wychodzę poczytać książkę.

M.W.: Przede wszystkim to jesteśmy na Śląsku, wiadomo, jaka jest tu kultura. Najpierw robota, a później odpoczynek, którego najczęściej nie ma, bo nie starcza czasu.

M.J.: Michał często opowiada, jak było tu kiedyś. Kiedy był mały, o godzinie 11 dziadkowie pili kawę i jedli ciasto.

M.W.: Mieli swoje rytuały. Babcia jechała do cukierni do Pszczyny. Ja opiekowałem się na przykład małymi kurami i czekałem na ciasto i herbatę z soczkiem. 

Dorastałeś w tym domu, czy przyjeżdżałeś tu na wakacje?

 M.W.: Dorastałem. Oczywiście mieszkali tu też moi rodzice, ale pracowali, więc często zostawiali mnie z dziadkami.

 

Jak to się stało, że zamieszkaliście tu i wy?

M.J.: Przyjeżdżaliśmy tu czasem, kiedy się poznaliśmy. Na górze mieszkają rodzice Michała. Dół był po dziadkach, przez wiele lat nieremontowany. Stwierdziliśmy, że zrobimy tu remont generalny. Zaczęliśmy od jednego pokoju.

 

Którego?

M.J.: Naszej dzisiejszej sypialni. Później zrobiło nam się trochę ciasno, bo zaczęła tu z nami przyjeżdżać moja córka. Stwierdziliśmy, że odnowimy cały parter. Znaleźliśmy wtedy zakryte dyktą, piękne dwuskrzydłowe drzwi. Chcieliśmy zachować podłogę, ale niestety była zbyt zniszczona. Stylizacją zajmuję się długo, wnętrzami tylko trochę. Kupowałam magazyny, zawsze mnie to kręciło, ale żeby zrobić remont? W międzyczasie ukończyłam dwa kursy online o wnętrzach plus MasterClass u Kelly Wearstler – mojej ulubionej ikony stylu i architektki wnętrz, która mówi, żeby tworząc projekt, czerpać z tego, co jest dookoła. Z historii. Dlatego zostawiliśmy po dziadkach, co tylko się dało. To między innymi komoda i regał. Staraliśmy się różne rzeczy odnawiać, na przykład fotele, które stały tu od lat 60. XX wieku. Są też nawiązania do Śląska: talerz okolicznościowy z Gliwic czy mydelniczka pochodząca z Zakładów Porcelitu Stołowego w Tułowicach. Prababcia Michała, która też tu mieszkała, na nogach dostarczała mleko do Tychów. Jej bańka stoi dziś w mojej pracowni. Nie potrafię żyć bez kolorów, bez kreowania czegoś. Tutaj też ciągle się coś zmienia, co chwila wymyślam coś nowego. Czasem idę do stodoły zobaczyć, czy coś fajnego jest jeszcze po dziadkach. Z garażu wyciągnęłam figurę Jezusa. Michał często mówi, że dziadkowie pewnie byliby zadowoleni, że jest tu tak ładnie. 

M.W.: Stary dom to jest studnia bez dna, która zapewne doprowadziła do zniszczenia wielu związków! 

M.J.: Muszę powiedzieć, że my kłócimy się sporo, ale przy remoncie w sumie się nie kłóciliśmy.

M.W.: Bo mamy dużo więcej miejsc, gdzie mieszkamy. Gdybyśmy mieszkali tylko tam, gdzie robimy remont, to byłby dramat.

 

We wnętrzu jest też sporo sztuki.

M.J.: Zbieram od jakiegoś czasu, a dodatkowo jest tu trochę moich obrazów. Maluję od dwóch lat. Pierwszym dziełem, jakie tu zawisło, była krowa od Basi Flores, która jest ze Śląska. Dodatkowo z podróży przywozimy sporo ciekawych obiektów, jak na przykład zielone ufo z lat 90. z Ikea, kupione na targu staroci w Mediolanie. Kilim kupiłam w nawiązaniu do mojej historii życia w bloku. Nazywa się Escape, zrobiła go Karolina Balcer. Przemówił do mnie liną z balkonu. Bardzo lubię sztukę związaną z ubraniami i tkaniną. Mam na przykład trzy prace Małgosi Markiewicz. 

 

Kiedy zaczęliście remont?

M.J.: Najpierw siedem lat temu zrobiliśmy ten jeden pokój. Może z pięć lat temu dwa kolejne, a całkiem niedawno kuchnię, której część przeznaczyłam na moją pracownię malarską. Jednocześnie wynajmujemy mieszkanie w Krakowie, ale ono było już urządzone, wystrój nie jest nasz. To tu pokazuje cały nasz charakter. Tu stoją gadżety Michała jak na przykład figurki krówek. Michał kocha krowy. Kiedy jedzie się z nim samochodem i na polu jakaś stoi, od razu krzyczy: Krowa!

M.W.: Jestem człowiekiem z gospodarstwa.

 

 

Czyli mieszkacie trochę tu, trochę tu?

M.J.: Mieszkamy głównie w Krakowie, a tu jesteśmy w weekendy. Lubię to, że kiedy tu przyjeżdżamy, to mniej pracujemy. W Krakowie mieszkanie jest naszym biurem.

 

Michał, czyli ty w zasadzie nie wyjechałeś na stałe z domu rodzinnego? 

M.W.: Wcześniej jedynie do Bielska. Tam miałem firmę i biuro, w którym mieszkałem.

M.J.: Tak było, kiedy go poznałam! 

M.W.: Miałem sporą firmę. Praca przy komputerze ze startupami. Tak było wygodnie.

M.J.: Że też ja wtedy nie uciekłam!

M.W.: Zderzenie naszych światów było absurdalne. Monika shopping is my cardio i: „Gdzie jest latte?”, a u mnie biega krowa, pracuję i mieszkam w biurze. To musiała być wielka miłość.

 

No ale jednak wszystko wam wyszło.

M.J.: To było ciekawe, że uczyliśmy się swoich światów. Michał wniósł do mojego bardzo dużo, bo dzięki niemu moja firma zmieniła się na bardziej technologiczną, a ja nauczyłam się bycia tu i teraz, chodzenia po górach, zaczęłam malować, bo tu jest po prostu spokojniej. No i pokochałam Śląsk. 

 

Monika, ty od lat zawodowo zajmujesz się modą. Co studiowałaś i jak trafiłaś do Krakowa?

M.J.: Studiowałam politologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. Cudem ją skończyłam, bo już na drugim roku zaczęłam być OSĄ. Na pierwszym roku wyhaczył mnie ktoś z agencji modelek. Jestem dość wysoka, wtedy byłam bardzo szczupła i nosiłam irokeza, statystowałam w filmach, pozowałam do zdjęć. Pewnego dnia moja koleżanka z Londynu powiedziała mi, że jest ktoś taki jak personal shopper i wszystko mi kliknęło. Dzięki tej informacji po prostu zaczęłam to robić i okazało się, że mam do tego talent. Że klienci polecają mnie dalej i lubią ze mną pracować. Wszystko rozkręciło się do trzech książek i sporej firmy z kursami online. 

 

Czy pamiętasz jakieś swoje wyjątkowe ubrania, coś co miałaś, a niestety już nie masz, bo się pozbyłaś? 

M.J.: Nie ma takich rzeczy, dlatego że te, które bardzo lubiłam, zachowałam. Moja mama je przechowuje. Na przykład piękne projekty Łucji Wojtal, która wtedy miała staż u Galliano i stworzyła przepiękną dzianinową kolekcję, spodenki z falbankami i śliczne kubraczki. Nadal to mam, choć teraz pewnie tylko moja jedna noga by się zmieściła w spodenki. Mam taką teorię fashion moments, opisaną już w mojej pierwszej książce: ubrania podkreślają wyjątkowe chwile. Nie warto czekać na specjalne momenty w życiu, żeby nosić piękne ubrania. One mogą dodawać zwykłym momentom ważności. Bardzo często okazuje się, że to właśnie te codzienne chwile w ogólnym rozrachunku są dużo bardziej istotne niż wyjątkowe okazje. Fajnie mieć też w głowie obraz, wspomnienie siebie w ulubionych rzeczach. Te rzeczy, które kochałam, nadal ze mną są. Może oprócz jednej kurtki, którą sama zniszczyłam, chlapiąc ją tłuszczem. Ale jest faktycznie parę rzeczy, które kojarzą mi się bardzo dobrze. Na przykład sukienka za 100 zł, w której brałam ślub na Malediwach. W szafie mam pochowanych kilka rzeczy, które dostałam od klientki na jednych z pierwszych zakupów w Paryżu. Część rzeczy marek premium zostawiam, bo są elementem historii mody. Kolekcjonuję torebki i one zawsze zostają.

 

Czy są jakieś elementy garderoby, które dawno temu wyjątkowo lubiłaś, a dziś nie możesz myśleć o tym, że to nosiłaś? 

M.J.: Mam taką zasadę, że sobie wybaczam. Uważam, że wszystkie nosiłyśmy różne rzeczy i to prowadzi nas do odnalezienia swojego stylu. Te błędy, ta niedoskonałość są częścią twojego stylu. Czasem lubię przekroczyć granicę i czasem przekraczam ją za bardzo, ale wolę zrobić tak niż w drugą stronę. Kiedy byłam nastolatką, miałam spodnie dzwony z frędzlami na dole nogawek i zamiatałam nimi wszystkie ulice. Kochałam je po prostu, choć frędzle były już tak zniszczone, że w końcu odpadły. Pamiętam, że cieszyłam się na przyjazd na studia do Krakowa i miałam w głowie myśl, że wtedy będzie można się bardziej stroić. Na wszystkie egzaminy miałam ukochany garnitur marki Troll, której już nie ma.

 

Kochałam wszystko, co było w tym sklepie!

M.J.: Kupiłam tam ten granatowy garnitur w prążek, do tego miałam wielką broszkę i żółte buty. Szłam przez Rynek i pamiętam jak dziś, że jeden z chłopców ze szkolnej wycieczki powiedział: „No, mama mówiła, że tu wszyscy się jak dziwadła ubierają”. Wiadomo, że jak każdy mam swoje wtopy, ale bardzo długo pracuję z kobietami i wiem, że my nie zawsze widzimy siebie obiektywnie i mamy takie momenty w życiu, kiedy na przykład chcemy się na siłę ukryć albo eksperymentujemy ze względu na jakieś niedoskonałości. Ale powtarzam wszystkim moim dziewczynom na Instagramie i w kursach, że jak chcesz mieć styl, musisz być niedoskonała, że jak jesteś od linijki, wystylizowana, idealna to jesteś tylko manekinem. 

Dla mnie stylową przeprawą było bycie tu na wsi, w moich ciuchach od czapy, czułam się nieadekwatna. Ale z drugiej strony nie wyobrażałam sobie przejść do czegoś totalnie innego, więc chyba rok trwało, zanim zrobiłam tu szafę z ubraniami, w których jest mi wygodnie, ale w których nadal czuję się sobą.

 

Czy nadal można się umówić z tobą na zakupy?

M.J.: Nie, chyba że jest to stały klient. Ale to się raczej już nie zdarza. Przekwalifikowałam się na internet. To było może sześć, siedem lat temu. Dziś to, co robię, to głównie kursy. Kalendarz nie był z gumy. Dodatkowo miałam zdrowotne problemy. Kiedy poznaliśmy się z Michałem i zobaczył, w jaki sposób pracuję, to zaczął mnie podwozić. Jednego dnia leciałam do Gdańska, później jechałam do Janowa Podlaskiego, a kolejno do Warszawy. Żyłam z moją małą czerwoną walizką. To Michał namówił mnie na nakręcenie pierwszego kursu online. Ja bałam się technologii, uważałam, że jestem za stara na YouTube i Instagrama. Początkowo nagrywaliśmy przy lampach budowlanych, było mi okropnie gorąco. I kiedy wybuchła pandemia, my mieliśmy już wszystko gotowe. To było zrządzenie losu.

 

Czyli dziś pracujecie razem? 

M.J.: Tak, wszystko robimy razem. Michał sprzedał swoją firmę. W zasadzie jesteśmy cały czas razem. Michał robi zdjęcia i filmy, a ja mówię. Miałam jakieś doświadczenie telewizyjne, ale okazało, że to jest przeszkoda i kiedy wzięłam konsultacje u znanego youtubera, powiedział mi, że mam wyjąć kij z dupy. To była bardzo dobra rada. To zapoczątkowało proces zdejmowania moich masek, bo łatwiej jest być profesjonalną panią z telewizji niż dziewczyną, która się przyzna, że coś ją boli. Bardzo dużo ludzi mówi, że internet jest nieprawdziwy, ale to my wybieramy, jaki on będzie.